|
Aanvanklik is 'n mens huiwerig om terug te keer
na 'n plekkie wat jy kan onthou vanuit jou
jongmensjare – bang dat alles só verander het
dat dit op die ou end net 'n reuse
teleurstelling sal wees. Met die parkeerslag in
Queen Victoriastraat voel dit egter of die hele
omgewing ingestel is op bewaring en daar is geen
teken van verval in die historiese geboue en
oudtydse lamppale nie. Oorkant die straat is die
Hooggeregshof wat uit 1898 dateer, en selfs die
bankies gemerk Blank en Nie-Blank staan nog
steeds op straat.
Die Kompanjiestuine self is 'n reiservaring wat
op verskeie vlakke tegelyk plaasvind. Die
voor-die-hand-liggende ervaring is die teruggaan
in tyd met die besef dat dit hier is waar Jan
van Riebeeck die groentetuine aangelę het om die
skepe van noodsaaklike voedsel te voorsien. Die
groentetuine het nou wel verdwyn, maar die reuse
bome met hul dik stamme getuig van die tydperk
toe die Kaap nog Hollands was. Vandag gooi die
ou bome hulle koelte oor grasperke en
wandelpaaie. Hulle verskaf die agtergrond vir
die blombeddings, struike en rose. Hulle is 'n
veilige hawe vir die eekhorings en verskeie
voëlsoorte.
Op 'n meer subtiele vlak word die politieke
geskiedenis van ons land aangesny deur die
teenwoordigheid van standbeelde van onder andere
Cecil John Rhodes en Jan Smuts. Die slaweklok
herinner weer aan die belangrike rol wat slawe
gespeel het in die vroeëre ontwikkeling van die
land se ekonomie. Miskien is dit ook nie
toevallig dat die Parlementsgebou en Tuinhuis
ook in hierdie omgewing te vinde is nie. Dis
ironies dat die kontinuďteit van die setel van
politieke mag in Suid Afrika in dié gebied sou
bly van sy grondlegging af, hetsy Hollanders,
Engelse, Afrikaners en die daaropvolgende swart
regering.
Wat kuns en kultuur betref is daar die Nasionale
Kunsgalery, Museum en Planetarium op die terrein.
Met ons besoek het ons die Kunsgalery deurgeloop
en was verstom oor die verskeidenheid van werke
wat betref kunstenaars, mediums en tydperke.
Maar wat die meeste tref is die verskeidenheid
van mense wat die tuine besoek. Al die strukture,
geboue, grasperke, plante en restaurant vorm die
agtergrond waarteen die verhaal van die lewe
uitgespeel word. Jonk en oud, toeris,
veiligheidswag en elke etniese groep kom
bymekaar in 'n kaleidoskoop van aktiwiteite. By
die aanskouing daarvan laat dit 'n mens met 'n
bruisende gevoel dat jy deel is van die hartklop
van die land, elkeen uniek maar tog verbind aan
mekaar met wortels wat vervleg is in die
geskiedenis - elkeen met 'n legitieme eis dat jy
op 'n emosionele vlak kan aanspraak maak op die
erkenning van hierdie verbintenis.
Dan kyk jy op na die immerteenwoordige Tafelberg
en dink hoe gepas die benaming "Moederstad" is.
Is dit dalk die standbeeld waarvan Peter Blum in
sy gedig Oor Monnemente Gepraat skryf:
"Cecil Rhodes wat jou wys wa' die reisiesbaan lę"?
[terug na bo]
Hierdie standbeeld van Jan Smuts voor die
Nasionale Kunsmuseum het groot ontevredenheid
veroorsaak toe dit aanvanklik opgerig is.
[terug na bo]
Die kenmerkende ou slaweklok wat die slawe se
lewens gereguleer het.
[terug na bo]
Interessante fokuspunte en goedversorgde tuine
skep 'n rustige atmosfeer vir die besoeker op 'n
lui-lekker Sondag.
[terug na bo]
Sommiges gebruik die kans om 'n uiltjie te knip.
[terug na bo]
Met geduld kan jy van naderby met 'n eekhoring
kennis maak. Neem gerus grondboontjies saam –
selfs die duiwe is mak.
[terug na bo]
Daar is maar altyd iets spesiaals, aan 'n bruid,
wat maak dat 'n mens stilstaan.
[terug na bo]
Die tuine is gewild onder troufotograwe en die
feesgangers se opwinding is aansteeklik.
[terug na bo]
Die helder klank van die dwarsfluite lok mens
nader om te gaan luister.
[terug na bo]
Die Cathedral of St George hou jaarliks sy
Blessing of Animals-fees ter nagedagtenis
van St. Francis.
[terug na bo]
Vierpotige vriende is oppad na die spesiale
geleentheid wat vir hulle gereël is.
[terug na bo]
Wie sal nié 'n geselsie met so 'n dierbare
gesiggie wil aanknoop nie?
[terug na bo]
'n Mens bly voortdurend van Tafelberg se
teenwoordigheid in die agtergrond bewus.
[terug na bo]
|
